Het centrale motief van Zilveren vergankelijkheid wordt gedragen door zilvertinten, droogbloemen en lichtranden. Hun onderlinge samenhang geeft de voorstelling een duidelijke richting.

Monochroom en een fine art beeldtaal brengen de verschillende vormen bij elkaar. De accenten van vergankelijkheid en stilleven verdiepen de sfeer zonder te overheersen.

Daaruit groeit een zachte melancholie met een rustige visuele balans. Het kunstwerk geeft een ruimte herkenning, diepte en een eigen signatuur.