Het centrale motief van Stille doornen: distelstilleven in wabi-sabi wordt gedragen door distels, droogbloemen en stilleven. Hun onderlinge samenhang geeft de voorstelling een duidelijke richting.

Aardetinten en een oude meesters beeldtaal brengen de verschillende vormen bij elkaar. De accenten van koren en vergankelijkheid verdiepen de sfeer zonder te overheersen.

Daaruit groeit een zachte melancholie met een rustige visuele balans. Het kunstwerk geeft een ruimte herkenning, diepte en een eigen signatuur.