In Poëzie van vergankelijkheid komen stilleven, calla en roos in één helder motief samen. De compositie geeft deze elementen een eigen ritme en aanwezigheid.

De aardetinten ondersteunen de vintage uitwerking en geven het beeld samenhang. Kant en herinnering voegen herkenbare accenten en inhoudelijke diepte toe.

Zo ontstaat een zachte melancholie zonder dat het werk zijn visuele kracht verliest. Het motief brengt een uitgesproken maar evenwichtige sfeer in het interieur.